Przejdź do treści

Czytelnia

Człowiek wielkich projeków. Ksiądz Piotr Ricaldone - IV następca księdza Bosko

  • ks. Morand Wirth

Ksiądz Piotr Ricaldone (1870 - 1951) bardzo wcześnie zaczął zaskakiwać swoimi nadzwyczajnymi umiejętnościami organizacyjnymi. Gdy był jeszcze klerykiem, zapoczątkował oratorium świąteczne w najtrudniejszej dzielnicy Sivigli. Będąc dyrektorem (w wieku 24 lat), otworzył drukarnię, księgarnię, zorganizował chór i orkiestrę.

Talenty organizacyjne

Został inspektorem, mając zaledwie 32 lata. W czasie jego kadencji liczba salezjanów w inspektorii wzrosła z 86 do 184. Ówczesny przełożony generalny, ks. Albera powołał go do Rady Generalnej jako odpowiedzialnego za szkolnictwo zawodowe. Pełnił tę funkcję od 1911 do 1922 roku. W tym czasie dostosował programy szkół zawodowych do nowych wymagań, sam pisał podręczniki, dawał wskazówki, jak ulepszyć organizację działów odzieżowego, drukarskiego i obróbki drzewa, rozszerzył dział mechaniczny i elektromechaniczny, zorganizował szkoły rolnicze. Aby wypromować i propagować szkoły salezjańskie, zaproponował salezjanom przygotowanie corocznych krajowych targów dydaktyczno-zawodowych i udział w wystawach międzynarodowych. Na wystawie w Lipsku uczestniczyły 53 salezjańskie szkoły graficzne i 42 księgarnie, nie licząc warsztatów introligatorskich, zecerskich i litografii.

Po pierwszej wojnie światowej, w 1920 roku w Oratorium zainaugurowano wielką wystawę zawodową, którą odwiedzali nawet włoscy przywódcy komunistyczni: Gramsci e Togliatti. Według anegdoty, w rozmowie z nimi ksiądz Ricaldone miał powiedzieć, iż aby udało się zrealizować komunizm, potrzebne są trzy rzeczy: ubóstwo, czystość i posłuszeństwo!

W 1922 roku został prefektem generalnym, czyli odpowiedzialnym za sprawy ekonomiczne Zgromadzenia, i stal się prawą ręką ks. Rinaldiego. Będąc również wizytatorem nadzwyczajnym na Dalekim Wschodzie, odwiedził salezjanów w Indiach, Japonii, Tajlandii, Birmani i Chin. Jego dziełem była wystawa misyjna przygotowana w 1926 r. na Valdocco.

Przełożony generalny (1932 - 1951)

W 1932 roku Kapituła Generalna wybrała księdza Ricaldone na przełożonego generalnego Towarzystwa św. Franciszka Salezego. W ten sposób kierowanie Zgromadzeniem Salezjańskim powierzono człowiekowi bardzo praktycznemu, a przy tym posiadającemu dużą wiedzę o tych częściach świata, w których pracowało.

Za jego kadencji, w 1934 r. odbyła się kanonizacja księdza Bosko. Doniosłość tego wydarzenia Pius XI chciał podkreślić, wynosząc go na ołtarze w dzień Wielkiej Nocy. Na uroczystość przybyły niezliczone rzesze z całego świata. W Rzymie obecni byli przedstawiciele rządu. Świętowano też w Turynie, gdzie odbyła się ogromna procesja z relikwiami świętego, w 64 parafiach Mediolanu, a także w Londynie, Jerozolimie, Wiedniu. Wydano liczne biografie świętego. Udział ks. Ricaldone w przygotowaniu tego wydarzenia był bardzo duży. W czasie jego rządów doszło również do beatyfikacji Dominika Savio i kanonizacji Marii Mazzarello.

W 1939 r. stworzył Salezjańskie Centrum Katechetyczne. Kładł nacisk wydawanie pomocy dydaktycznych i katechetycznych, organizował konferencje i wystawy nie tylko w domach salezjańskich, ale w licznych diecezjach włoskich. Czasopismo Catechesi było motorem tego rozkwitu. 8 grudnia w 1941 r. wraz z pozostałą częścią Rady Generalnej podjęto decyzję powołania do życia Wydawnictwa Salezjańskiego Elle Di Ci, które stało się jednym z największych we Włoszech wydawnictw chrześcijańskich. Od początku swej działalności, oprócz drukowania pomocy szkolnych i katechetycznych, zajęło się ono także produkcją materiałów audiowizualnych.

Formator

Jego wkład w formację salezjanów był znaczny. Potrafił być bardzo delikatny, ale i władczy. Sprawa metodologii i organizacji miała dla niego ogromne znaczenie. Z Turynu wychodziły grube okólniki, pełne norm i wskazówek dotyczących duszpasterstwa powołaniowego, formacji studentów filozofii i teologii oraz formacji kapłańskiej. Seria Formacja Salezjańska składa się z trzynastu tomików jego autorstwa. Dzięki niemu instytuty w Cumiana, Rebaudengo i na Colle Don Bosco - szkoły dla koadiutorów (salezjańskich braci zakonnych) otrzymały prawo wystawiania świadectw dojrzałości. Dał początek pismu Salesianum. Zainicjował nowe wydanie dzieł Ojców Kościoła, pod nazwą Corona Patrum Salesiana. Niedługo przed śmiercią nanosił ostatnie poprawki w swojej książce Ksiądz Bosko, wychowawca. Jego następca mówił o nim, że był "przywiązany" do swego miejsca pracy.

Kiedy liczba salezjanów studiujących na różnych uniwersytetach bardzo się zwiększyła (w 1934 r. było ich około 150), założył w 1940 r. Salezjański Papieski Wydział Teologiczny w Turynie, łącząc w ten sposób przygotowanie naukowe z formacją salezjańską. W 10 lat później obok wydziału filozoficznego i teologicznego powołał do życia Wydział Nauk Wychowawczych. Pod koniec jego kadencji w 1950 r. salezjanów było już prawie 15 tysięcy i pracowali w ponad tysiącu domach. W 1951 r., gdy zmarł po 19 latach kierowania Zgromadzeniem, odczucie, że utraciło ono wielkiego przełożonego, było powszechne.

Jeżeli zgodnie ze słowami starych salezjanów ksiądz Rua to reguły, ksiądz Albera - miłosierdzie, a ksiądz Rinaldi - ojcostwo, to z księdzem Ricaldone kojarzona będzie "praca". Posiadał energię, inteligencję i zmysł organizacyjny, który charakteryzuje ludzi czynu. Prowadził Zgromadzenie ręką pewną, ale i z pogodą ducha.

ks. Morand Wirth

Autor

ks. Morand Wirth

Źródło

Międzynarodowy Wolontariat DON BOSCO


Udostepnij