Przejdź do treści

Wiadomości

II Seminarium Salezjańskości dla regionu Azja Wschodnia-Oceania

  • 23 maja 2018 r.
II Seminarium Salezjańskości dla regionu Azja Wschodnia-Oceania
II Seminarium Salezjańskości dla regionu Azja Wschodnia-Oceania

W II Seminarium Salezjańskości dla regionu Azja Wschodnia–Oceania (ang. EAO) uczestniczyły czterdzieści cztery osoby. Spotkanie stanowiło jedyną w swoim rodzaju okazję do zgłębienia serca Księdza Bosko jako wychowawcy. Seminarium odbyło się w Ośrodku Naukowym „Don Bosco” w Paranaque, na Filipinach, a prowadził je ks. Francis Gustilo.

Było to rzeczywiście seminarium o zasięgu regionalnym, jako że wzięło w nim udział dziesięciu przedstawicieli z jedenastu okręgów regionu, a także przedstawiciele delegatur Mongolii, Indonezji i Kambodży. Niektórzy z uczestników już brali udział w poprzednim seminarium, które odbyło się w ubiegłym roku o podobnej porze.

Uczestnicy seminarium pochodzili z różnych narodów . Z Tajlandii przybyła najliczniejsza grupa, która składała się ze świeckich zaangażowanych w salezjańskie posłannictwo, a której towarzyszył w pierwszym tygodniu inspektor – ks. John Bosco Theparat; Papuę-Nową Gwineę reprezentowało czterech świeckich, a wśród nich salezjanin współpracownik; pozostali przybyli z inspektorii Filipin Południowych. Większość duchowych synów Księdza Bosko przyjechała z inspektorii Wietnamu–Mongolii; wśród uczestników wyróżniał się ks. Nathaniel Akortsaha, salezjanin z Nigerii.

W czwartek, 10 maja głos w czasie tego seminarium zabrał radca regionu Azja Wschodnia–Ocenia ks. Václav Klement, który w swoim przemówieniu wskazał na wiele punktów:

  • zapoznał uczestników z wynikami badań o zasięgu światowym dotyczących towarzyszenia duchowego młodym salezjanom, podając pewien interesujący szczegół: w porównaniu z innymi sześcioma regionami Zgromadzenia młodzi salezjanie z EAO są najbardziej wspierani w swoim powołaniu, osobistym poznaniu Księdza Bosko i Konstytucji (70% całości);
  • podzielił się refleksją dotyczącą aktualnego trzyletniego cyklu formacyjnego, realizowanego w ramach seminarium poświęconego salezjańskości EAO, który mógłby powielić model, który stosuje z powodzeniem Międzyregionalne Centrum Formacji Ciągłej w Quito, w Ekwadorze: od 1974 r. salezjanie z Ameryki Łacińskiej rozbudowali to seminarium dedykowane salezjańskości, które teraz obejmuje trzy poziomy (trzy tygodnie każdego roku w Quito), a które kończy się czwartym stopniem – miesięczną pielgrzymką do miejsc salezjańskich w Piemoncie;
  • na koniec przybliżył owoce, jakich oczekuje się od tych seminariów salezjańskich: uformowanie nowego pokolenia salezjanów i świeckich współodpowiedzialnych za posłannictwo, będących w stanie stać się, z czasem, formatorami młodych pokoleń salezjanów i grup Rodziny Salezjańskiej.
Źródło

Udostepnij