Jan Bosko

Narodziny Jana Melchiora Bosko 16 sierpnia w Becchi (obecnie Castelnuovo Don Bosco) niedaleko od Turynu, w północnych Włoszech. Jego ojcem był Franciszek, wdowiec, który miał syna z pierwszego małżeństwa – Antoniego. Matką była Małgorzata Occhiena. Nowonarodzony Jan ma wówczas jeszcze jednego brata – Józefa.

Gdy Janek ma 2 lata, w wieku 33 lat umiera jego ojciec Franciszek. „Nie masz już taty, biedactwo moje” – słyszy z ust matki Małgorzaty.

Janek Bosko uczy się katechizmu w Becchi, pod opieką swej matki – „To ona, gdy byłem jeszcze malutki, nauczyła mnie pierwszego pacierza”.

Janek udaje się do ks. Józefa Lacqua z Capriglio, u którego rozpoczyna naukę pisania i czytania. „Traktował mnie serdecznie, wziął sobie do serca moje wykształcenie, a jeszcze bardziej moje wychowanie chrześcijańskie”.

Pierwszy raz Janek śni sen, który będzie nazwany „snem z dziewiątego roku życia”. Jest to wydarzenie, które dojrzały już ksiądz Bosko odczyta jako powołanie do realizacji swojego posłannictwa wśród młodzieży. „Będziesz musiał pozyskać ich przyjaźń dobrocią i miłością, a nie pięściami”.

Dwa ważne wydarzenia z życia Janka – 11 lutego umiera Margherita Zucca, jego babcia, a 26 marca przyjmuje w Castelnuovo swoją pierwszą Komunię świętą. „Wydaje mi się, że od tego dnia stałem się przynajmniej trochę lepszy”.

Młody Janek, aby pomóc w utrzymaniu domu rodzinnego, udaje się do pracy poza domem. Trafia do rodzin Campora w Serra di Buttigliera oraz Moglia w Moncucco, gdzie jest parobkiem.

Janek powraca do Becchi po odbywających się w Buttigliera misjach parafialnych. Spotyka po drodze ks. Giovanni Calosso, kapelana z Murialdo. On właśnie, słysząc o problemach w edukacji Janka zapewnia: „Nie poddawaj się. Zajmę się tobą i twoją nauką”. Od tej pory Janek odwiedza kapłana i pobiera u niego nauki. „Po raz pierwszy miałem pewność, że mam przewodnika, przyjaciela od serca”.

Śmierć księdza Calosso. „Odszedł z Bogiem, po dwóch godzinach agonii, a wraz z nim umarły wszelkie moje nadzieje”.

W Castelnuovo uczęszcza do szkoły publicznej, a później kontynuuje naukę w Chieri, w klasach gramatyki, humanistyki oraz retoryki. „Jestem biednym chłopakiem, który ma dobrą wolę wypełniać swe obowiązki i czynić postępy w nauce”.

4 sierpnia w niedzielę Jan przystępuje do sakramentu bierzmowania. Uroczystość odbyła się w kościele w Buttiglierze, a przewodniczył jej bp Jan Antoni Cianotti. Ksiądz Bosko nie wspominał o przyjęciu tego sakramentu, jednak łatwo możemy opisać stan jego ducha w tym czasie. Przyjmuje się, że właśnie w tym roku mogło dojść do założenia Towarzystwa Radości.

Jan zgłasza się na rozmowę dopuszczającą do przyjęcia w szeregi franciszkanów w Turynie. Jednak we śnie otrzymuje wskazówkę: „Szukasz spokoju, ale tu go nie znajdziesz. Bóg przygotowuje dla ciebie inne miejsce, inne pole do pracy”.

25 października Jan Bosko ma obłóczyny w Castelnuovo, tego dnia zapisuje swoje siedem postanowień, 30 października wstępuje do seminarium diecezjalnego w Chieri, rozpoczynając swój pobyt w nim od 3 dni rekolekcji.

Śmierć przyjaciela – Alojzego Comollo. Jan Bosko poznał Alojzego w 1834 roku w trzy miesiące po chrzcie Jonasza. Janek miał wtedy 18 lat. Po śmierci Alojzy 3 kwietnia Alojzy został przeniesiony do kościoła św. Filipa, a o 23.30 trzy razy dało się słyszeć głos na korytarzu seminarium: Bosco, jestem zbawiony.

05 czerwca przyjmuje święcenia kapłańskie, a później przez parę miesięcy jest wikariuszem w Castelnuovo;

3 listopada wstępuje do Konwiktu Kościelnego w Turynie, w celu podjęcia dalszej edukacji;

– odwiedza chłopców przebywających w turyńskim więzieniu – „Ci chłopcy powinni znaleźć na wolności jakiegoś przyjaciela, który by się nimi zajął, pomógł im, pouczył ich i zaprowadził do kościoła w dni świąteczne”.

8 grudnia spotyka się z sierotą Bartłomiejem Garellim, którego uczy katechizmu. „Taki był początek naszego Oratorium, które dzięki Pańskiemu błogosławieństwu rozrosło się tak, jak bym się tego nigdy nie spodziewał”.

Ksiądz Bosko rozwija działalność przy kościele św. Franciszka z Asyżu. Mówi wtedy do ks. Cafasso, w odpowiedzi na różne propozycje pracy: „Chciałbym zajmować się młodzieżą”.

Ksiądz Bosko mianowany kapelanem w zakładzie św. Filomeny markizy Barolo na Valdocco. Tam odbywają się także spotkania oratorium.

Otwarcie oratorium w szopie Pinardiego. 15 marca 1846 roku (tak zapisał Don Bosco, ale prawdopodobnie było to nawet 8 marca) było ostatnie spotkanie Oratorium na łące.

10 kwietnia 1846 arcybiskup dał pozwolenia na pobłogosławienie budynku i przeznaczenie go na cele kultu. 12 kwietnia 1846 w Wielkanoc odprawiono pierwszą mszę świętą w kaplicy urządzonej w Szopie Pinardiego.

3 listopada ksiądz Bosko wraz z mamą Małgorzatą zamieszkuje definitywnie na Valdocco. „Mamy oratorium, z którego nikt nas już nie wygoni. Będziemy mieli kościół, szkołę i miejsce do skakania i zabawy”. Następuje przeniesienie szkoły wieczorowej do domu Pinardiego.

Ksiądz Bosko wychodzi cało z kilku zamachów. Oratorium przeżywa kryzys wewnętrzny. „Młodzież ogarnął w tych dniach jakiś rodzaj gorączki. Zbierali się w różnych punktach miasta, na ulicach i placach i napadali na księży i kościoły”.

W wieku zaledwie czterdziestu jeden lat umiera Antoni – przyrodni brat księdza Bosko. Antoni Józef Bosco urodził się 1808 i synem z pierwszego małżeństwa Franciszka Bosco z Margheritą Cagliero (1784-1811).

31 marca Arcybiskup Fransoni mianuje księdza Bosko dyrektorem trzech oratoriów: św. Franciszka Salezego (1841), św. Alojzego Gonzagi (1847) i Anioła Stróża (utworzone w 1839 roku przez ks. Jana Cocchi, zamknięte w 1848 i ponownie otworzone w 1849 r. przez ks. Bosko i ks. Borela).

Otwarcie pierwszej szkoły zawodowej na Valdocco. Zaczynają działać warsztaty dla szewców i krawców. W tym roku ksiądz Bosko rozpoczyna druk Czytanek katolickich – niewielkich książeczek, mających na celu religijne wykształcenie ludu.

Ksiądz Bosko proponuje M. Rua, G. Cagliero i dwóm innym chłopcom przystąpienie do stowarzyszenia prywatnego, które w przyszłości stanie się Zgromadzeniem Salezjańskim.

Tego roku pojawia się także na Valdocco Dominik Savio. Podczas spotkania 26 stycznia po raz pierwszy pada nazwa „salezjanie”.

Pierwszy krok do założenia Towarzystwa Salezjańskiego: kleryk Rua składa śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa na ręce ks. Bosko. Jest on pierwszym Salezjaninem.

Powstaje Towarzystwo Niepokalanej – jest to wybrana grupa chłopców, którzy współpracują z księdzem Bosko w opiece nad kolegami.

25 listopada – w wieku 69 lat umiera matka księdza Bosko – Małgorzata.

9 marca w Mondonio umiera Dominik Savio. Urodził się 2 kwietnia 1842 r. w Riva. W domu wołano na niego „Minotte” (Maleńki). Miał 9cioro rodzeństwa. Ojciec z zawodu był rolnikiem a z konieczności kowalem, mama była krawcową, rolnikiem, praczką, sprzątaczką.

Pierwsza podróż księdza Bosko do Rzymu. Towarzyszy mu kl. Rua. W marcu mają miejsce pierwsze audiencje u Piusa IX. Papież nakłania księdza Bosko do spisania „nadzwyczajnych rzeczy”, stanowiących punkt wyjścia całego dzieła.

18 grudnia ma miejsce spotkanie inicjujące powstanie Zgromadzenia. Uczestnicy spotkania deklarują publicznie chęć przynależności do Towarzystwa Salezjańskiego. Zanim doszło do spotkania założycielskiego, 9 grudnia ksiądz Bosko przedstawił propozycję utworzenia zgromadzenia zakonnego, a więc w odpowiednim czasie złożenia ślubów zakonnych, dwudziestu osobom i dał czas na podjęcie ostatecznej decyzji.

Często wspomina się reakcję młodego Cagliero, późniejszego misjonarza i pierwszego salezjanina biskupa i kardynała, który swoją decyzję miał wyrazić następująco: „Czy jako zakonnik, czy też nie, zostaję z księdzem Bosko”.

Otwarcie drukarni na Valdocco. W Zgromadzeniu Salezjańskim pojawiają się pierwsi koadiutorzy, czyli bracia zakonni.

Stolica Apostolska wydaje dekret aprobujący Zgromadzenie Salezjańskie.

Rozpoczyna się proces zakładania Córek Maryi Wspomożycielki.

Otwarcie dzieła w Alassio – pierwszego domu salezjańskiego poza Piemontem.

Początek konfliktu księdza Bosko z arcybiskupem Lorenzo Gastaldim.

3 kwietnia zostają definitywnie zatwierdzone Konstytucje Salezjańskie.

Maria Dominika Mazarello zostaje wybrana pierwszą przełożoną Córek Maryi Wspomożycielki.

W listopadzie ma miejsce otwarcie domu salezjańskiego w Nicei – pierwszego dzieła poza Włochami.

11 listopada wyrusza pierwsza salezjańska wyprawa misyjna. 21 grudnia misjonarze docierają do Buenos Aires. Salezjanów jest już 171.

Przy poparciu Stolicy Apostolskiej ks. Bosko zakłada trzecią gałąź Rodziny Salezjańskiej: Współpracowników, którzy mają współpracować w duchu Zgromadzenia Salezjańskiego.

Rozpoczyna się I Kapituła Generalna Zgromadzenia. Bierze w niej udział 23 współbraci.

Umiera s. Maria Dominika Mazarello urodzona 9 maja 1837 w Mornese w Alessandrii, zm. 14 maja 1881 r. w Nizza Monferrato. Współzałożycielka Córek Maryi Wspomożycielki Wiernych (salezjanek).

10 maja Ksiądz Bosko pisze słynny „List z Rzymu”.

Czerwiec – Stolica Apostolska wydaje dekret przyznający przywileje Zgromadzeniu.

Grudzień – w bazylice Wspomożycielki Wiernych w Turynie odbywa się konsekracja biskupia ks. Cagliero.

Konsekracja kościoła Serca Pana Jezusa w Rzymie, za budowę której odpowiadał ks. Bosko.

31 stycznia o godzinie 4.30 ksiądz Bosko umiera.

6 lutego odbywa się jego pogrzeb. Zostaje pochowany na Valsalice 16 maja 1929 roku został przeniesiony na Valdocco.

Beatyfikacja ks. Bosko odbyła się 2 czerwca 1929 roku przez Pius XI.

1 kwietnia Jan Bosko został ogłoszony świętym Kościoła katolickiego. Papież Pius XI chciał nadać kanonizacji szczególnie uroczysty charakter i dlatego osobiście wyznaczył dzień 1 kwietnia w uroczystość Wielkanocy oraz na zakończenie jubileuszu Świętego Roku Odkupienia.