8 grudnia, ten dzień Ksiądz Bosko określa jako początek Oratorium. Przez kolejne lata Ksiądz Bosko będzie podejmował wiele prób pozyskania współpracowników i powołania Zgromadzenia, ale ostatecznie Zgromadzenie powstanie z chłopców, którzy dorośli i wychowywali się w Oratorium.

Ksiądz Bosko współpracuje z księżmi Borelem i Pacchiottim, ale jest przekonany, że Bóg domaga się założenia zgromadzenia, a to przekonanie potwierdzają sugestie arcybiskupa Ludwika Jana Fransoniego, księdza Józefa Cafasso, a nawet ministra Urbana Ratazziego. Ten ostatni doradza, by założyć coś w rodzaju Towarzystwa według wymagań czasów i obowiązującego prawa: zrzeszenie wolnych obywateli w celach dobroczynnych, zachowujących obywatelskie prawa wobec państwa.

Otwarcie oratorium w szopie Pinardiego. 15 marca 1846 roku (tak zapisał Don Bosco, ale prawdopodobnie było to nawet 8 marca) było ostatnie spotkanie Oratorium na łące. 10 kwietnia 1846 arcybiskup dał pozwolenia na pobłogosławienie budynku i przeznaczenie go na cele kultu. 12 kwietnia 1846 w Wielkanoc odprawiono pierwszą mszę świętą w kaplicy urządzonej w Szopie Pinardiego. 3 listopada ksiądz Bosko wraz z mamą Małgorzatą zamieszkuje definitywnie na Valdocco. „Mamy oratorium, z którego nikt nas już nie wygoni. Będziemy mieli kościół, szkołę i miejsce do skakania i zabawy”. Następuje przeniesienie szkoły wieczorowej do domu Pinardiego.

5 czerwca. Ksiądz Bosko po raz pierwszy, po modlitwach wieczornych zbiera uczniów w swoim pokoju. Pozornie ma dla nich zwykłe rozważanie duchowe, w rzeczywistości chce ich związać bardziej ze sobą i posłannictwem. Myśli o założeniu zgromadzenia wtedy im jeszcze nie wyjawia.

3 października. Michał Rua wraz z Rochettim zakładają sutannę, za nimi idą inni: Jan Francesia, Jan Cagliero, Józef Bonetti.

26 stycznia. Podczas nowenny do uroczystości św. Franciszka ksiądz Bosko wzywa na konferencję dwóch kleryków i dwóch studentów (Michała Rua, Rocchietti, Artiglia, Jana Cagliero) i zachęca ich, by z pomocą Bożą i św. Franciszka Salezego spróbowali praktycznego ćwiczenia się w miłości bliźniego. Mówi im, że będą się nazywać Salezjanami.

25 marca. W święto Zwiastowania wieczorem kleryk Michał Rua na ręce przyszłego założyciela Zgromadzenia składa pierwsze śluby roczne. Po kilku miesiącach śluby składa także ks. Wiktor Alasonatti, a w następnym roku (1856) kleryk Jan Francesia.

18 lutego. Ksiądz Bosko po raz pierwszy udaje się do Rzymu. Towarzyszy mu kl. Rua. W marcu mają miejsce pierwsze audiencje u Piusa IX. Papież nakłania księdza Bosko do spisania „nadzwyczajnych rzeczy”, stanowiących punkt wyjścia całego dzieła. Udziela mu także wskazówek: „Niech to będzie Towarzystwo ze ślubami, bo bez ślubów nie było by jedności ducha i czynu. Reguły niech będą proste i łatwe do zachowania”.

9 grudnia. Na zebraniu ksiądz Bosko wyjaśnia wartość życia zakonnego i informuje zebranych, że formalnie zakłada Zgromadzenie. Prosił też, by na następne zebranie przyszli tylko ci, którzy chcą należeć do nowego zgromadzenia i złożyć śluby.

18 grudnia. W pokoju księdza Bosko stawia się siedemnastu chętnych: jeden ksiądz, 15 kleryków, jeden student. Wybrany zostaje zarząd Zgromadzenia: Ksiądz Bosko, zostaje Przełożonym Generalnym, prefektem zostaje ks. Wiktor Alasonatti, kierownikiem duchowym kl. Michał Rua, ekonomem diakon Michał Savio, a radcami klerycy: Jan Cagliero, Jan Bonetti, Karol Chivarello. Oficjalna nazwa ma brzmieć: Pobożne Towarzystwo Świętego Franciszka Salezego.

11 lutego. Zgromadzenie, które liczy 61 członków, uzyskuje oficjalne zatwierdzenie diecezjalne.

23 lipca. Stolica Apostolska wydaje tzw. „dekret pochwalny”, na podstawie którego założyciel staje się dożywotnim Przełożonym, a członkowie mogą składać śluby wieczyste. Jako pierwszy składa je 10 listopada 1865 ks. Jan Lemoyne, a następnie 15 listopada grupa dziewięciu z ks. Rua, Cagliero, Francesia na czele.

1 marca. Papież Pius IX podpisuje definitywne zatwierdzenie Towarzystwa na 10 lat ad experimentum.

3 kwietnia. Ojciec święty Pius IX zatwierdza Reguły, dekret podpisany z datą 13 kwietnia 1874.

W listopadzie ma miejsce otwarcie domu salezjańskiego w Nicei – pierwszego dzieła poza Włochami.

11 listopada wyrusza pierwsza salezjańska wyprawa misyjna. 21 grudnia misjonarze docierają do Buenos Aires. Salezjanów jest już 171.

Przy poparciu Stolicy Apostolskiej ks. Bosko zakłada trzecią gałąź Rodziny Salezjańskiej: Współpracowników, którzy mają współpracować w duchu Zgromadzenia Salezjańskiego.

I Kapituła Generalna Zgromadzenia, odbywa się w Lanzo i trwa 31 dni, od 5 września do 5 października. Zakończenie kapituły odbyło się w Genui. Kapitule przewodniczył Ksiądz Bosko, a jej kierownikiem był ks. Michał Rua. Bierze w niej udział 23 Ojców Kapitulnych, 4 Konsultantów, 2 zaproszonych gości. Temat podjęty podczas kapituły to: Praktyczne zastosowanie Konstytucji w życiu wspólnotowym, moralności, ekonomii i tworzeniu Inspektorii. Salezjanów jest 241.

II Kapituła Generalna. Kapituła trwa 13 dni, od 3 do 15 września, odbywa się w Lanzo i bierze w niej udział 27 salezjanów. Kapitule przewodniczył Ksiądz Bosko. Tematem była rewizja uchwał I KG, wybór członków Kapituły Wyższej z wyłączeniem Księdza Bosko, Przełożonego Generalnego dożywotniego. Salezjanów jest 405.

III Kapituła Generalna, odbyła się w Turynie na Valsalice i trwała 7 dni, od 1 do 7 września. Kapitule przewodniczył Ksiądz Bosko, a jej kierownikiem był ks. Giovanni Bonetti, a brało w niej udział 35 salezjanów. Tematy omawiane podczas kapituły to: Rozporządzenia dotyczące rekolekcji, studiów aspirantów, misji parafialnych, Biuletynu Salezjańskiego i Salezjanów Współpracowników. Ponadto zaproponowano powołanie oddzielnego nowicjatu dla Koadiutorów. Salezjanów jest 520.

IV Kapituła Generalna, odbyła się w Turynie na Valsalice i trwała 7 dni, od 1 do 7 września. Kapitule przewodniczył Ksiądz Bosko, a jej kierownikiem był ks. Francesco Cerruti. W kapitule brało udział 37 Ojców Kapitulnych, a podczas jej obrad omawiano: Rozporządzenia dotyczące parafii, rzemieślników, nowicjatów i wdrożenia dekretu Piusa IX. To była ostatnie kapituła z udziałem Księdza Bosko. Salezjanów jest 632.

31 stycznia o godzinie 4.30 ksiądz Bosko umiera. 6 lutego odbywa się jego pogrzeb. Zostaje pochowany na Valsalice. W roku śmierci Księdza Bosko jest już 768 Salezjanów.

Beatyfikacja ks. Bosko odbyła się 2 czerwca w Rzymie, a aktu tego dokonał papież Pius XI.

1 kwietnia w Wielkanoc Jan Bosko został ogłoszony świętym Kościoła katolickiego. Aktu tego dokonał papież Pius XI.